ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΦΕ ΕΥΡΩΠΗΣ

Τον Οκτώβριο του 2012 μου γνωστοποιήθηκε μετά από έρευνα των εμπλεκομένων φορέων (Επιμελητήριο και Ιστορικό Αρχείο Κρήτης) η μοναδικότητα του Καφέ «Κήπος» στην Ελλάδα, όσον αφορά την παλαιότητα αλλά και την ιστορικότητά του.
Αυτό αποτέλεσε και την σπίθα, που με οδήγησε στην έμπνευση για την δημιουργία ενός Συνδέσμου Ιστορικών Καφέ Ευρώπης, με στόχο την επικοινωνία και τη δικτύωση μεταξύ των μελών του, ώστε να προβληθεί η ιστορία, ο πολιτισμός, τα προιόντα και το τουριστικό ενδιαφέρον, για να δημιουργηθεί η επιθυμία στους φίλους της γαστρονομίας και του καφέ ανά τον κόσμο να επισκεφθούν την πόλη που εδρεύει το κάθε μέλος.

Έκρινα οτι για την υλοποίησή του ήταν απαραίτητο ένα οδοιπορικό στους συναδέλφους της Ευρώπης, ώστε να μεταδώσω την ιδέα, να ανταλλάξουμε απόψεις για την δραστηριότητα και το έργο του συνδέσμου, προς όφελος του κάθε Καφέ αλλά και της καθε τοπικής κοινωνίας που αυτό εδρεύει.

********************

Το ταξίδι μου για την υλοποίηση του οράματος ξεκινά στις 28 Απριλίου 2013, πρώτος σταθμός είναι οι Βρυξέλλες και το Gaufres de Bruxelles για να απολαύσω την περίφημη βάφλα των Βρυξελλών.
Η επόμενη μέρα με βρίσκει στην Βιέννη, στο Cafe Central, όπου με τον διευθυντή του Alfred Flammer μιλήσαμε με μεγάλη εγκαρδιότητα που την εξέφρασε με το να με συστήσει στον πρόεδρο του επιμελητηρίου της Βιέννης.
Σειρά είχε το Landtmann, αντιπροσωπευτικό  ιστορικό Καφέ της αυθεντικής Βιεννέζικης κουλτούρας. Εδώ είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με τον κύριο  Berndt Querfeld, που είναι και ο πρόεδρος του επιμελητηρίου της Βιέννης.  Όντας ανοιχτός άνθρωπος με όραμα, αγκάλιασε την ιδέα του Συνδέσμου Ιστορικών Καφέ και τις αμέτρητες  δυνατότητες που απλώνονται μπροστά μας.
Ο ίδιος, σαν ιδιοκτήτης των Καφέ που βρίσκονται μέσα στο παλάτι της πριγκίπισσας Σίσσυ, με παρέπεμψε στο Cafe Residenz, για το περίφημο Strudelshow και την απολαύση της τοπικής μηλόπιτας.

Σειρά τώρα έχει το Sacher, εδώ βρήκα επιβλητική πολυτέλεια και γεύσεις μοναδικές.
Την Μεγάλη Τετάρτη 29 Απριλίου, το βράδυ, φτάνω στην Βενετία. Έχοντας κάποια αγωνία για το πώς θα αντιμετωπίσουν την ιδέα οι ιταλοί συνάδελφοι, αρχίζω το οδοιπορικό μου από το Cafe Florian, στην πλατεία του Αγίου Μάρκου. Θεωρείται το παλιότερο εν λειτουργία καφέ της Ιταλίας (1720), με εντυπωσιακό εσωτερικό διάκοσμο και χαρακτηριστικό Βενετσιάνικο στυλ. Εδώ είχα την μοναδική εμπειρία να απολαύσω τον εσπρέσσο μου υπό τον ήχο των βιολιών, με τα περιστέρια να πλαισιώνουν όμορφα το τοπίο. Η διευθύντρια Άννα –Ρίτα είναι απλός άνθρωπος, με ιδιαίτερη ευαισθησία στα πολιτιστικά και ενθουσιώδης στο άκουσμα της ιδέας της ίδρυσης του Συνδέσμου.

Την Μεγάλη Παρασκευή αναχωρώ από την Βενετία για Ρώμη. Μεγάλο Σάββατο πρωί στις 9.00 επισκέπτομαι το φημισμένο Cafe Greco, κοντά στην περίφημη Piazza di Spagna. Εκτός από την αρχοντιά του χώρου, τον μυρωδάτο εσπρέσσο αλλά και το γευστικότατο τιραμισού, εντύπωση μου κάνει η προθυμία του διευθυντή, κυρίου Manili, να εξετάσουμε λεπτομερώςτις προοπτικές που μας ανοίγει η ίδρυση του Συνδέσμου. Η συζήτηση μας αντί για την προγραμματισμένη μισή ώρα, κρατάει τέσσερις, από τις 9.00 το πρωί έως τις 13.00 το μεσημέρι.

Περιττό να το πω, έφυγα κατ’ ενθουσιασμένος όχι μόνο από το Cafe Greco, γενικά η αποδοχή της ιδέας του Συνδέσμου από όλα τα Καφέ που είχα επισκεφτεί μέχρι στιγμής μου έδωσε φτερά και πριν προγειωθώ την Κυριακή του Πάσχα στα Χανιά, είχα ήδη σχεδιάσει το επόμενο ταξίδι μου, στο Παρίσι αυτή την φορά.

ΤΑ ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΑ ΚΑΦΕ

Η απόφαση να έρθω στο Παρίσι είχε παρθεί ήδη πριν το τέλος του προηγούμενου ταξιδιού μου, έτσι στις 25 Ιουνίου 2013 καταφθάνω με μεγάλο ενθουσιασμό.
Πρώτος σταθμός μου το  Deux Magots στην St. Germain des Pres, όπου συναντήθηκα στις 10.00 με την ιδιοκτήτρια, την κυρία Mathivat, μια συνάντηση πλούσια σε ανταλλαγή ιδεών και ενθουσιασμού.
Ακολουθούν το De Flore που βρίσκεται δίπλα, το Procope από τα παλαιότερα της Ευρώπης, στο οποίο έχω την χαρά να ξεναγηθώ από τον ιδιοκτήτη του, το Cafe de la Paix δίπλα στην όπερα του Παρισιού, ακολουθεί το Cafe Foucet όπου ο διευθυντής κύριος Menard, με ξενάγησε, συζητήσαμε διεξοδικά για τον Σύνδεσμο και ανταλλάξαμε ιδέες και προτάσεις.
Έπονται τα Καφέ της οδού Montparnasse: La Coupole, La Closerie des Lilas, Le Dome, Le Procope, La Rotonde Montparnasse, Le Select των οποίων οι ιδιοκτήτες ήταν θετικοί στο άκουσμα και περισσότερο στην υλοποίηση της ιδέας.
Φεύγω από το Παρίσι κι αφού έχω ολοκληρώσει το 2 ο μέρος του οδοιπορικού προς την πραγματοποίηση του οράματος.
Τώρα ξεκινάει ο αγώνας του διακτινισμού της ιδέας και στην χώρα μου, με την σύμφωνη γνώμη  και την ενθάρρυνση των Ευρωπαίων συναδέλφων, ενημερώνοντας όλους τους εμπλεκόμενους φορείς σε τοπικό, αλλά και σε κυβερνητικό επίπεδο.

Η επόμενη συνάντηση με τους συναδέλφους, έχει οριστεί να γίνει στο Καφέ «Κήπος», στα Χανιά, την Τετάρτη 9 Απριλίου 2014, για την τελετή ίδρυσης του Συνδέσμου Ιστορικών Καφέ Ευρώπης.